پویشِ رویشِ فرداها؛ چرا «جمپیلن» برای ترویج و عدالتِ آموزش به سراغ بهزیستی رفت؟
گزارش: مهسا متقی به گزارش نبضجنوب_ بوشهر در جغرافیای صنعتی جنوب، جایی که دودکشهای سر به فلک کشیدهی پتروشیمی، افق خلیج فارس را با آسمانی نقرهای گره زدهاند، دیالوگ میان «صنعت» و «محیط...
گزارش: مهسا متقی
به گزارش نبضجنوب_ بوشهر در جغرافیای صنعتی جنوب، جایی که دودکشهای سر به فلک کشیدهی پتروشیمی، افق خلیج فارس را با آسمانی نقرهای گره زدهاند، دیالوگ میان «صنعت» و «محیط پیرامون» همواره پرچالش بوده است. سالهاست که روایت غالب در این مناطق، روایت حق میزبانی است؛ قصه مردمی که میزبانی غولهای پتروشیمی را پذیرفتهاند و در عوض، آسیبهای ناشی از آن را به جان خریدهاند. اما حالا پتروشیمی «جمپیلن» با امضای تفاهمنامهای با ادارهکل بهزیستی استان بوشهر، تلاش کرده است واژگان این رابطه را بازتعریف کند: تبدیل «هزینه» به «سرمایهگذاری» و «بدهی صنعتی» به «پایداری انسانی».
«پویش رویش فرداها»؛ از شعار تا شناسنامهی عملیاتی؛
روز دوشنبه، ششم مهرماه، سالن کنفرانس پتروشیمی جمپیلن میزبانِ رویدادی بود که شاید بتوان آن را «نقطه عطف» در الگوی نقشآفرینیِ صنایع دانست. حسین بارگاهی، مدیرعامل و نایبرئیس هیئتمدیره پتروشیمی جمپیلن و مهرناز اسکندری، مدیرکل بهزیستی استان بوشهر، تفاهمنامهای را امضا کردند که قرار است در قالب پویش «رویش فرداها»، گامی عملی برای کشف و توانمندسازی استعدادهای برترِ دانشآموزان و دانشجویان تحت پوشش بهزیستی در استان بوشهر با محوریت چهار شهرستان جنوبیِ میزبان صنعت (عسلویه، جم، کنگان و دیر) باشد. این نشست با حضور مدیران بهزیستی این چهار شهرستان و جمعی از مدیران شرکت جمپیلن برگزار شد تا تأکیدی باشد بر اینکه «رویش فرداها» تنها یک عنوانِ روی کاغذ نیست؛ بلکه یک برنامه اجرایی با پیوستهای آموزشی و حمایتی است.
از نگاه طلبکارانه تا مسئولیت اجتماعی
حسین بارگاهی در گفتوگو با جنوب استان، تعبیری متفاوت از مسئولیتهای اجتماعی ارائه میدهد. او که معتقد است صنعت در این مناطق نه یک «حاکم»، بلکه یک «مهمان» است، میگوید: «ما مهمان جوامع محلی هستیم؛ جوامعی که در این سه دهه میزبان ما بودهاند. وقتی سرمایهگذاریهای سنگین ما آسیبهایی مانند تورم، گرانی یا تغییر بافت مشاغل را به این میزبانان تحمیل کرده، وظیفه داریم در کنار پرداخت تکالیف قانونیمان، گامی فراتر بگذاریم.»
اشارهی بارگاهی به «تکالیف قانونی»، همان بودجههایی است که شرکتها بهصورت تکلیفی به «شورای راهبری» میپردازند. اما تفاهمنامه اخیر، حکایت دیگری دارد. این بودجه، نه یک تکلیف سازمانی، که یک سرمایهگذاری داوطلبانه است. بر اساس این تفاهمنامه، حمایت از جامعه هدف در قالب بستهای جامع تعریف شده است: خدمات آموزشی و کمکآموزشی، مشاوره تحصیلی، تأمین تجهیزات آموزشی، حمایت از برنامههای علمی و در نهایت، پرداخت کمکهزینه یا اعطای بورس تحصیلی بر اساس ضوابط مصوب.
عبور از اعداد؛ سرمایهگذاری بر روی نیروی انسانی
پویش «رویش فرداها» با این نگاه شکل گرفته است که مسئولیت اجتماعی صرفاً به حمایتهای مقطعی و مالی محدود نمیشود. در این رویکرد، یک دانشآموز مستعد تنها دریافتکننده حمایت نیست؛ بلکه پتانسیلی است که میتواند در آینده به مهندس، متخصص، کارآفرین و مدیری تأثیرگذار در همان صنعت تبدیل شود.
بارگاهی با اشاره به چالشهای همیشگی طرحهای آمایش سرزمین در استان میگوید: «یکی از چالشهای اصلی استان، نبود نیروی انسانی متخصص و توانمند است. اگر قرار است از عقبماندگی فاصله بگیریم، باید از جایی شروع کنیم. ما این سرمایهگذاری را برای توانمندسازی نخبگان بومی انجام دادهایم تا در آینده، صندلیهای مدیریتی این صنعت، در تسخیر فرزندان همین خاک باشد.»
دعوتی برای یک مسئولیت مشترک
سیاست جمپیلن در این تفاهمنامه، پرهیز از نگاه صدقهای به موضوع بهزیستی است. بارگاهی معتقد است: «آنها انسانهایی بسیار بااستعداد و پرتلاشاند که صرفاً به دلیل عدم حمایت مالی، فرصت ظهور و بروز ندارند. حمایتی که ما میکنیم، هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده است.»
این پویش در عین حال میتواند آغاز یک حرکت جمعی باشد؛ حرکتی که موفقیت آن نیازمند همراهی سایر مجموعههای اقتصادی و صنعتی استان است. «رویش فرداها» بیش از آنکه یک تفاهمنامه باشد، دعوتی است برای اینکه هر مجموعهای که دغدغه آینده این سرزمین را دارد، سهم خود را در ساختن آن ایفا کند. در نهایت، اینکه آیا این پویش میتواند خروجیِ مدیریتی مؤثری برای صنعت پتروشیمی استان داشته باشد یا نه، موضوعی است که گذشت زمان تعیین خواهد کرد؛ اما تغییر رویکرد از «پرداخت دیون اجتماعی» به «سرمایهگذاری روی سرمایه انسانی میزبان»، قدمی است که در تقویم روابط صنعت و جامعه در بوشهر، به عنوان یک الگو ثبت خواهد شد.
بدون نظر! اولین نفر باشید